Ubezpieczenie zdrowotne w Niemczech!

7 maj

Zdrowotne w Niemczech!

Serdecznie witamy na stronie Zdrowotne w Niemczech, poświęconej ubezpieczeniom w Niemczech a w szczególności ubezpieczeniom zdrowotnym dla Polaków w Niemczech. Fakty i mity o obowiązku ubezpieczeniowym w Niemczech, systemie ubezpieczeń społecznych w Niemczech i tanich ubezpieczeniach zdrowotnych dla Polaków w Niemczech.

Choroba

20 maj

Co przysługuje mi w przypadku choroby? 

Jeżeli pracownik jest niezdolny do pracy, otrzymuje przez okres do 6 tygodni pełne wynagrodzenie za pracę, jeżeli stosunek pracy trwał co najmniej 4 tygodnie. Po upływie tych 6 tygodni pracownik otrzymuje zasiłek chorobowy ze swojej kasy chorych. Prawo do dalszej wypłaty wynagrodzenia przez pracodawcę wydłuża się z powodu tej samej choroby o maksymalnie kolejnych 6 tygodni, jeżeli:

  • co najmniej przez 6 miesięcy przed ponowną niezdolnością do pracy z powodu tej samej choroby nie miała miejsca żadna niezdolność do pracy
  • od początku pierwszej niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby upłynął okres 12 miesięcy.

W razie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej obowiązują te same reguły, co w przypadku innych chorób. W tych przypadkach pracownicy otrzymują zasiłek chorobowy (lub wypadkowy z branżowego zakładu ubezpieczeń wypadkowych).

Ustawowe ubezpieczenie zdrowotne

20 maj

Ustawowe zdrowotne w Niemczech

W Niemczech rozróżnia się ustawowe i prywatne ubezpieczenia zdrowotne. Z reguły pracownicy ubezpieczeni są obowiązkowo w ustawowym zakładzie ubezpieczenia zdrowotnego. Następujące grupy osób mogą przejść do ubezpieczenia prywatnego: pracownicy najemni z rocznym dochodem brutto od co najmniej 45.000 EUR (granica ubezpieczenia obowiązkowego), przedstawiciele wolnych zawodów, pracujący na własny rachunek i urzędnicy. Ustawowo ubezpieczeni mają też możliwość zawrzeć dodatkowe ubezpieczenie, pokrywające dodatkowe świadczenia poza zakresem ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Informacje o świadczeniach z tytułu prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego otrzymuje się od danej instytucji ubezpieczeniowej.

Poniższe informacje odnoszą się wyłącznie do ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Pracownicy objęci ustawowym ubezpieczeniem zdrowotnym mogą wybrać między następującymi kasami chorych:

  • powszechne lokalne kasy chorych (AOK)
  • kasy zastępcze
  • cechowe kasy chorych
  • zakładowe kasy chorych

Ubezpieczeni otrzymują od swego ubezpieczyciela kartę ubezpieczeniową (chipową), z którą mogą korzystać z wszelkich świadczeń lekarskich. Pracownicy transgraniczni mogą korzystać ze świadczeń z niemieckiego ubezpieczenia zdrowotnego zarówno w Niemczech, jak i w Polsce czy w Czechach.

Zasiłek chorobowy:

Członkowie ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego mają w ramach leczenia prawo do zasiłku chorobowego, jeśli są niezdolni do pracy lub są na koszt kasy chorych stacjonarnie leczeni w szpitalach, placówkach profilaktycznych lub rehabilitacyjnych (sanatoriach). Zasiłek chorobowy przysługuje bez ograniczenia czasowego od chwili, kiedy upłynął okres prawa do dalszej wypłaty wynagrodzenia. Zasiłek chorobowy wynosi 70% wynagrodzenia brutto, osiąganego przed chorobą, i nie więcej niż 90% wynagrodzenia netto. Z zasiłku są opłacane składki na ubezpieczenie emerytalne i na wypadek bezrobocia. W razie niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby wypłata zasiłku chorobowego jest ograniczona do co najwyżej 78 tygodni w okresie trzech lat. Po rozpoczęciu następnego okresu trzyletniego powstaje ponownie prawo do zasiłku chorobowego z powodu tej samej choroby, jeżeli w międzyczasie pracownik ubezpieczony przez co najmniej sześć miesięcy nie był niezdolny do pracy z powodu tej choroby oraz pracował zarobkowo lub pozostawał w dyspozycji pośrednictwa pracy.

Swobodny wybór lekarza i opłaty za wizytę u lekarza:
Ubezpieczeni mogą chodzić do każdego lekarza, do którego mają zaufanie. Ubezpieczeni ustawowo muszą w Niemczech uiścić przy pierwszej wizycie u lekarza w danym kwartale 10 EUR tytułem opłaty za wizytę u lekarza (dotyczy też szpitali i pogotowia ratunkowego). Opłatę za wizytę u lekarza ubezpieczeni uiszczają bezpośrednio u lekarza. Jeżeli odwiedzają lekarza więcej razy w kwartale, to opłata należy się tylko raz. Obowiązuje to również wtedy, kiedy ubezpieczony odwiedza różnych lekarzy, o ile ma od swego lekarza rodzinnego skierowanie do innego lekarza. Bez skierowania uiszcza się opłatę za każdą wizytę u lekarza oddzielnie. Przy zabiegach stomatologicznych opłata za wizytę u lekarza musi być uiszczana oddzielnie, nawet jeśli w danym kwartale została już uiszczona u lekarza rodzinnego. Przy wszystkich badaniach profilaktycznych i wczesnego rozpoznania u lekarzy rodzinnych, specjalistów i stomatologów nie ma obowiązku uiszczania opłaty za wizytę u lekarza. Nie ma go również, jeżeli ubezpieczony ma mniej niż 18 lat.

Dopłata do lekarstw:
Ubezpieczeni w wieku poniżej 18 lat nie płacą za lekarstwa. Ubezpieczeni od 18 lat muszą płacić sami 10% ceny każdego lekarstwa, jednak nie mniej niż 5 EUR i nie więcej niż 10 EUR. Jeżeli lekarstwo kosztuje mniej niż 5 EUR, to trzeba zapłacić jego pełną faktyczną cenę. Ubezpieczeni nie są zobowiązani do płacenia za lekarstwa (i inne świadczenia medyczne w ramach ustawowego ubezpieczenia, które są objęte dopłatami) więcej niż 2% ich dochodu rocznego brutto. Dlatego warto zatrzymywać paragony i pokwitowania, aby móc je ewentualnie przedłożyć z końcem roku. W razie ciężkiej lub przewlekłej choroby ubezpieczony musi dokonywać dopłat tylko w granicach 1% rocznego dochodu brutto. O tym, czy zachodzi przypadek ciężkiej choroby, rozstrzyga kasa chorych.

W celu stwierdzenia ciężkiego zachorowania muszą być spełnione następujące kryteria: Co najmniej 1 wizyta u lekarza kwartalnie w ciągu roku, a ubezpieczony albo wymaga opieki (II lub III grupa pielęgnacyjna), albo stopień jego niepełnosprawności lub ograniczenia zdolności do zarobkowania wynosi co najmniej 60%, albo bez leczenia należy spodziewać się pogorszenia stanu chorego.

Pielęgnacja i terapia:
Po złożeniu wniosku do kasy chorych lub na podstawie orzeczenia lekarskiego ubezpieczeni mogą domagać się następujących świadczeń, przy których sami ponoszą część kosztów (udział własny):

  • Opieka szpitalna: do 28. dnia pobytu w szpitalu w ciągu roku udział własny osoby ubezpieczonej w wieku powyżej 18 lat wynosi 10 EUR za każdy dzień kalendarzowy, jednak nie więcej niż 280 EUR w ciągu roku. Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat udziału własnego nie płacą. Ubezpieczony płaci kwotę stanowiącą udział własny bezpośrednio szpitalowi.
  • Pielęgnacja chorego (poza szpitalem): Dorośli płacą 10% kosztów usług logopedów, trenerów gimnastyki rehabilitacyjnej, masażystów oraz ergoterapeutów.

Dopłata jest tu – jak w wypadku lekarstw – ograniczona do 2% lub 1% rocznego dochodu brutto. Informacji o innych świadczeniach udzielają właściwe kasy chorych.

Profilaktyka i rehabilitacja (kuracja):
Pojęcie „kuracja” nie jest już używane oficjalnie. Wcześniejsze „kuracje” są obecnie określane jako medyczne świadczenia profilaktyczne lub rehabilitacja. Kasa chorych pokrywa te koszty, jeżeli nie pokrywa ich inna instytucja ubezpieczenia społecznego (np. ubezpieczenie emerytalne). Tu również obowiązują dopłaty omówione przy pielęgnacji chorych. Niektóre kasy chorych pokrywają również koszty „kuracji” za granicą.

Świadczenia związane z macierzyństwem:

  • badania profilaktyczne podczas ciąży i po porodzie.
  • zasiłek macierzyński (patrz przepisy prawa pracy)
  • zasiłek chorobowy (patrz powyżej)

Środki pomocnicze:
Środkami pomocniczymi są np. aparaty słuchowe, buty ortopedyczne, wózki inwalidzkie itp., okulary lub szkła kontaktowe. Ich koszty podlegają zwrotowi dopiero w razie uznania ograniczenia zdolności do zarobkowania na poziomie co najmniej 50%. W wypadku środków pomocniczych również obowiązują dopłaty omówione przy pielęgnacji chorych.

Zwrot kosztów przejazdów:
Niezbędne z medycznego punktu widzenia koszty przejazdów są pokrywane przez kasy chorych bez dopłat (przewóz z jednego szpitala do drugiego/przewóz ratunkowy). O zwrot kosztów dojazdów w celu otrzymania ambulatoryjnej pomocy medycznej (np. dializy) ubezpieczeni mogą w indywidualnych przypadkach wystąpić do kasy chorych. Także w razie akceptacji muszą uiścić dopłatę.

Protetyka:
Koszty protez są przez kasy chorych pokrywane tylko częściowo, w formie stałej dopłaty, stosownej do zdiagnozowanego stanu. Ubezpieczony otrzymuje pewną stałą kwotę, której wysokość jest zależna od rodzaju protezy. Ubezpieczony ma swobodę wyboru rodzaju protezy.

Ubezpieczenie pielęgnacyjne:
Ubezpieczenie pielęgnacyjne, podobnie jak ubezpieczenie zdrowotne, jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Realizują je kasy pielęgnacyjne poszczególnych kas chorych. Osoby ubezpieczone w prywatnej kasie chorych muszą również zawrzeć prywatne ubezpieczenie pielęgnacyjne. Ubezpieczenie partycypuje w kosztach pielęgnacji ambulatoryjnej, rodzinnej i stacjonarnej przy długoterminowej potrzebie pielęgnacji, np. na starość. Pielęgnacja w tym znaczeniu obejmuje pomoc przy pielęgnacji ciała, przyjmowaniu pokarmu, przemieszczaniu się i prowadzeniu gospodarstwa domowego. Świadczenia są zapewniane stosownie do rozmiaru potrzeb.

Pracownik w Niemczech musi uiszczać dodatkowo, oprócz składki na ubezpieczenie zdrowotne, także składkę na ubezpieczenie pielęgnacyjne. Aby w pełni korzystać ze świadczeń pielęgnacyjnych, trzeba w ostatnich dziesięciu latach przed złożeniem wniosku przez dwa lata wpłacać jako członek do kasy pielęgnacyjnej lub być ubezpieczonym członkiem rodziny. W razie korzystania ze świadczeń pielęgnacyjnych w Polsce lub w Czechach ubezpieczeni otrzymują świadczenia rzeczowe poprzez pomoc w wykonywaniu świadczeń (patrz ubezpieczenie zdrowotne). Pieniężne świadczenia pielęgnacyjne otrzymuje się w razie potrzeby od niemieckiego ubezpieczenia pielęgnacyjnego. Odpowiednio do zakresu potrzeby pomocy, osoby wymagające pielęgnacji kwalifikowane są do jednej z trzech grup pielęgnacyjnych. W zależności od grupy pielęgnacyjnej różna jest też wysokość świadczeń.

Grupa pielęgnacyjna I: Poważna potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli osoby co najmniej jeden raz w ciągu dnia potrzebują pomocy przy co najmniej dwóch czynnościach z jednego lub kliku zakresów zasadniczej pielęgnacji (przy pielęgnacji ciała, wyżywieniu lub przemieszczaniu się). Dodatkowo kilkakrotnie w ciągu tygodnia musi być potrzebna pomoc w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 90 minut dziennie, z tego co najmniej 45 minut musi przypadać na zasadniczą pielęgnację. W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.023 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 440 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 225 euro.

Grupa pielęgnacyjna II: Ciężka potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli osoby co najmniej trzy razy w ciągu dnia w różnych porach potrzebują pomocy przy zasadniczej pielęgnacji (przy pielęgnacji ciała, wyżywieniu lub przemieszczaniu się). Dodatkowo kilkakrotnie w ciągu tygodnia musi być potrzebna pomoc w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 3 godziny dziennie, z tego co najmniej 2 godziny muszą przypadać na zasadniczą pielęgnację. W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.279 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 1.040 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 440 euro.

Grupa pielęgnacyjna III: Bardzo ciężka potrzeba pielęgnacji

występuje, jeżeli potrzeba pomocy jest tak duża, że wymaga jest stale, w dzień i w nocy. Dodatkowo osoba wymagająca opieki musi kilkakrotnie w ciągu tygodnia potrzebować pomocy w zaopatrzeniu gospodarstwa domowego. Tygodniowy nakład czasu musi obejmować przeciętnie minimum 5 godzin dziennie, z tego co najmniej 4 godziny muszą przypadać na zasadniczą pielęgnację (pielęgnacja ciała, wyżywienie lub przemieszczanie się). W 2010 roku świadczenia wynoszą miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 1.510 euro, a w przypadku opieki domowej na świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 1.510 euro plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 685 euro. W przypadku nadzwyczaj wysokiej potrzeby pielęgnacji można jeszcze ustalić tzw. ciężki przypadek w grupie pielęgnacyjnej III.

Ubezpieczony ma możliwość złożenia odwołania od decyzji kasy pielęgnacyjnej. Dalsze informacje dotyczące świadczeń pieniężnych i rzeczowych otrzymasz pod adresem www.bmg.bund.de.

Zdrowotne w Niemczech

8 maj

Jak znaleźć tanie ubezpieczenie

zdrowotne w Niemczech?

 

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego w Niemczech 

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego obowiązuje w Niemczech od 1 stycznia 2009. Jak wybrać najkorzystniejszą ofertę i zaoszczędzić? Udział własny w kosztach leczenia to miesięczna oszczędność? Zwrot składek? Bezpłatne ubezpieczenie rodziny? Jak ważne jest zabezpieczenie na wypadek choroby okazuje się najpóźniej kiedy się jest chorym lub ulegnie wypadkowi. Wprawdzie dotąd większość mieszkańców Niemiec była ubezpieczona, ale liczba osób bez ubezpieczenia jest i tak znacząca, w szczególności wśród obcokrajowców. Często zdarzało się, że nie były one w stanie pokryć powstałych kosztów leczenia. Aby taka sytuacja w przyszłości się nie powtarzała wszyscy mieszkańcy Niemiec otrzymali prawnie możliwość ubezpieczenia się w jednym z systemów, prywatnym lub państwowym. Czy któs należy do systemu ubezpieczeń prywatnych lub państwowych zależy od systemu, w którym był wcześniej ubezpieczony. Przedsiębiorcy, którzy nie mają ciągłości ubezpieczenia i wcześniej nie byli w Niemczech ubezpieczeni państwowo należą generalnie do systemu ubezpieczeń prywatnych.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego od 1 stycznia 2009

Wprowadzając obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego ustawodawca dąży do unikania sytuacji, kiedy obywatele celowo oszczędzają na kosztach ubezpieczenia zdrowotnego zdając sobie sprawę, że w razie niewypłacalności chorego koszty przejmie państwo. Obowiązek ubezpieczenia w systemie państwowym istnieje od 1 kwietnia 2007 roku. W systemie ubezpieczeń prywatnych obowiązek ten powstanie od 1 stycznia 2009 roku i objęte nim będą między innymi do tej pory nieubezpieczone osoby prowadzące działalność gospodarczą – Gewerbe. W wyniku tego praktycznie każdy mieszkaniec Niemiec będzie zabezpieczony na wypadek choroby.

Jak zaoszczędzić?

Ubezpieczenie zdrowotne to spory wydatek, który może zrobić dziurę w miesięcznym budżecie rodziny. Wiele osób zadaje sobie pytanie i o możliwość jak najtańszego ubezpieczenia. Warto poza miesięczną składką spojrzeć na inne czynniki mające wpływ na efektywny koszt ubezpieczenia. W ubezpieczeniach prywatnych są to między innymi możliwy udział własny w kosztach leczenia oraz zwrot części składek w przypadku nie korzystania ze świadczeń.

 

Udział własny w kosztach to miesięczna oszczędność!

 

Znaczny wpływ na wysokość miesięcznej składki ma wybór taryfy z udziałem własnym w kosztach leczenia. Ile można zaoszczędzić widać na poniższym przykładzie. 30-letni mężczyzna, prywatnie ubezpieczony płaci w jednej z najtańszych ubezpieczalni za podstawową taryfę 204,86 euro. Wybierając identyczną taryfę z rocznym udziałem w kosztach na poziomie 300 euro redukujemy składkę do 130,46 euro miesięcznie. Oszczędność na składce to 74,40 euro miesięcznie, czyli rocznie oszczędzamy 892,80 euro. Nawet w przypadku konieczności pokrycia udziału własnego w kosztach w wysokości 300 euro oszczedność wyniesie 592,80 euro!

 

Zwrot składek?

 

Już po roku! Jeśli cały rok nie zachorujesz i nie skorzystasz z ubezpieczenia, w większości prywatnych ubezpieczalni otrymasz część składek spowrotem. Jednak każdy z ubezpieczycieli w innym stopniu zwraca składki, a różnice są spore: od 0,5 składki do nawet 3 składek po pierwszym bezkosztowym roku i do 4 składek w latach kolejnych. Warto więc spytać agenta ubezpieczalni również o wysokość tego zwrotu. Może okazać się, że taryfa pozornie tańsza, gdyż z mniejszą składką lub udziałem w kosztach jest efektywnie mniej korzystna, bo zwrot jest niższy. Poza tym im wyższy udział w kosztach, tym większe prawdopodobieństwo skorzystania ze zwrotu. Bezpłatne ubezpieczenie rodziny Bezpłatne ubezpieczenie rodziny możliwe jest w państwowych kasach chorych. Dla naszych klientów sprawdzamy możliwość tej formy ubezpieczenia zdrowotnego.

 

Zdrowotne a leki

8 maj

Niemiecka służba zdrowia – apteki

W Niemczech leki kupuje się tylko w aptekach (Apotheke). Nad wejściem znajduje się widoczny z daleka duży, czerwony znak A. Dostępne są leki tylko na recepty, które wystawia lekarz i bez recepty. Ciekawostką jest fakt, że w Niemczech receptę należy posiadać na wszystkie antybiotyki, a jej posiadanie jest surowo egzekwowane. Bez recepty dostaniem praktycznie tylko niektóre leki przeciwbólowe i witaminy.

Większość kosztów leków pokrywana jest z ubezpieczenia zdrowotnego. Są to przede wszystkim leki na receptę, gdyż za leki bez recepty płaci się zawsze. Pacjenci płacą jednak za każdy lek niewielką część jego ceny, chyba że, z uwagi na niskie dochody, posiadają zwolnienie z tej opłaty. Osoby ubezpieczone prywatnie płacą całość kosztów, które są im później zwracane zgodnie z warunkami ich polisy ubezpieczeniowej (po wysłaniu rachunku do firmy ubezpieczeniowej).

Apteki otwarte są tak samo jak inne sklepy. Najczęściej są to godziny 9:00 – 18:30. W soboty są one otwarte krócej. Na drzwiach najbliższej apteki zawsze znajdziesz wywieszoną listę aptek w danym mieście, pełniących akurat dyżur nocny. Skorzystanie z takiej apteki będzie się jednak najczęściej wiązało z dodatkową opłatą. Czasami też trzeba zadzwonić dzwonkiem, aby otworzono nam drzwi.

Leki są w Niemczech bardzo drogie, więc jeśli przewidujesz, że nie będziesz miał czasu na bieganie po lekarzach z każdym przeziębieniem czy bólem głowy, weź ze sobą zapas odpowiednich pigułek.

Zdrowotne a opieka pielęgniarska

8 maj

Niemiecka służba zdrowia – opieka pielęgniarska

W niemieckiej służbie zdrowia istnieje coś takiego jak pojęcie opieki pielęgniarskiej. Składki na tę opiekę są pobierane od wszystkich posiadających ustawowe ubezpieczenia zdrowotne. Ubezpieczenie to zostało wprowadzone w 1995 roku jako tzw. „piąty filar” i jest to ubezpieczenie na wypadek zaistnienia sytuacji w której wymagał będziesz opieki pielęgniarskiej na skutek np. wypadków lub chorób czy starości.

Będąc ubezpieczonym w systemie państwowym, filar ten masz jakby z automatu. Niektóre prywatne ubezpieczenia zdrowotne również mają tę opcję z automatu, a do tych, które nie mają, nie zawsze musisz tę opcję dokupić. Istnieją opcje prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych bez obowiązku ubezpieczenia pielęgnacyjnego.

Jeżeli wymagasz stałej opieki pielęgniarskiej na dłużej niż 6 miesięcy, możesz się ubiegać o przyznanie funduszy na to. Otrzymasz albo pielęgniarkę na stałe, albo środki na jej zatrudnienie lub do przekazania członkom rodziny, którzy się tobą opiekują.

Zdrowotne a szpital w Niemczech

8 maj

Niemiecka służba zdrowia – szpitale

W Niemczech mamy do czynienia z trzema rodzajami szpitali. Są to szpitale państwowe, prywatne oraz charytatywne, prowadzone najczęściej przez różne fundacje i organizacje religijne. W większości miast uniwersyteckich znajdują się kliniki uniwersyteckie. To właśnie w nich znajduje się najczęściej najlepszy i najnowszy sprzęt badawczy i leczniczy.

Wszystkie szpitale oprócz niektórych prywatnych dostępne są dla wszystkich pacjentów posiadających ubezpieczenie zdrowotne. Aby się do szpitala udać, najczęściej potrzebne jest nam skierowanie od lekarza rodzinnego. Oczywiście poza nagłymi przypadkami. W szpitalu pacjenta przejmuje inny lekarz.

Zawsze jednak trzeba mieć ze sobą dowód ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż nie istnieje coś takiego jak bezpłatny szpital, nawet w nagłych wypadkach, choć zwykle takim osobom nie odmawia się pomocy. Wszystkie szpitale dysponują oddziałem pogotowia, więc z nagłym przypadkiem możesz się udać do najbliższego z nich. Oddziały te są czynne również w nocy i w weekendy. Jeśli potrzebujesz karetki (Krankenwagen), wykręć w telefonie numer 112. Działa on z każdego telefonu, również z budki, gdzie nie potrzeba do jego wykręcenia karty, gdyż jest to numer bezpłatny.

Jeśli jesteś ubezpieczony prywatnie, prawdopodobnie dostaniesz lepszy pokój (jeśli twoje ubezpieczenie to pokrywa). Z zasady, pacjenci objęci ubezpieczeniem państwowym dostają po prostu pokoje większe, w których leży większa ilość chorych. W szpitalu nie dostaniesz szczoteczki do zębów, ręcznika, piżamy i innych przyborów toaletowych, więc musisz zabrać je ze sobą z domu.

Zdrowotne w Niemczech

8 maj

Ubezpieczenie zdrowotne w Niemczech

Wyjeżdżając do legalnej pracy w Niemczech możesz być zmuszony do skorzystania z niemieckiej opieki zdrowotnej. Niemiecka służba zdrowia należy do najlepszych na świecie a ubezpieczenie społeczne zapewnia niemal stuprocentowe pokrycie kosztów leczenia. Warto jednak wspomnieć, że w Niemczech nie istnieje nic takiego jak darmowa służba zdrowia. Opłaty są tu na każdym kroku i nie są to opłaty niskie. Jednakże opłaty te są regulowane z ubezpieczenia, dlatego też bardzo ważne jest jego posiadanie, gdyż nawet krótki pobyt w szpitalu może spowodować, że zamiast wrócić do kraju bogatsi, wrócimy tam z długami. Jadąc do Niemiec, podstawową sprawą którą musisz mieć załatwioną jest ubezpieczenie zdrowotne. Warto też dodać, że posiadanie  ubezpieczenia zdrowotnego jest niekiedy warunkiem otrzymania prawa do pobytu, gdyż ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowe dla wszystkich studentów i pracowników. Państwowe ubezpieczenie zdrowotne zapewni ci ten komfort, że lekarz wyśle swój rachunek bezpośrednio do ubezpieczyciela, a ty zapłacisz tylko 10 Euro za pierwszą wizytę u lekarza w kwartale. Jeżeli jesteś ubezpieczony prywatnie musisz zapłacić z własnej kieszeni i przedstawić rachunek u ubezpieczyciela. Uważaj gdzie się leczysz i w czasie rejestracji zawsze o to pytaj, gdyż niektórzy lekarze przyjmują tylko prywatnie ubezpieczonych pacjentów. Jeżeli masz tylko państwowe ubezpieczenie, będziesz musiał za wizytę zapłacić i nikt ci tych kosztów nie odda. Lekarze akceptujący państwowe ubezpieczenia oznaczeni są znakami Kassenarzt lub Alle Kassen. Pobyt w szpitalu bezpłatny jest tylko dla niektórych pacjentów, ubezpieczonych w prywatnych firmach. Objęci państwowym ubezpieczeniem zawsze zapłacą za pierwsze 14 dni pobytu w szpitalu. Opłata rozliczana jest w cyklu dziennym, tak więc, jeśli będziesz w szpitalu 3 dni, nie zapłacisz tyle samo co za 14 dni. Nie są to jakieś wysokie koszty, ale trzeba być na nie przygotowanym. Od czerwca 2004 roku można sobie wyrobić europejską kartę ubezpieczenia ważną na terenie całej Unii Europejskiej. Zdecydowanie upraszcza ona procedury otrzymywania każdej pomocy lekarskiej. Zastępuje ona takie druki jak: E111, E111B, E110, E119 i E128. Jeśli jednak zamierzasz zostać na terenie Niemiec na dłużej, musisz przejść na niemiecki system ubezpieczeń zdrowotnych. Składki ubezpieczenia zdrowotnego są równo dzielone pomiędzy pracownika i pracodawcę z wyjątkiem ubezpieczenia wypadkowego, które płaci pracodawca.

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

%d bloggers like this: